Alweer een nog mooiere koffiezaak gevonden

Nog wat nabranders over de overstromingen.

De kleine gemakswinkels in de buurt van mijn hotel en dat zijn er de nodige, zitten nog steeds met lege koelingen. Iedereen wil het nu weer aangevuld hebben en dan staan die kleine supermarkten vast niet vooraan in de rij. Voor melk en yochurt naar een grote jongen geweest, die was wel goed voorzien.

De grote uitgaansgelegenheid is wel tien dagen dicht geweest. Eerst de stormen en toen nog een week aan de schoonmaak. Daarna de hele week nog minder klanten, iedereen heeft natuurlijk ook in meer of mindere mate financiële schade, of is nog aan de schoonmaak, maar gisteravond weer ouderwets afgeladen.

Toen ik door het water moest waden, liep ik een wondje aan mijn been op. Ik ben heel zorgzaam door de receptioniste met jodium en watten verzorgd. Een pleister had ik zelf wel, maar dat was wel de laatste. Geen probleem, apotheken genoeg, of toch. Ik wilde zo'n eind pleister waar je op maat een stuk afknipt. Hier schiet mijn Vietnamees toch wel ernstig tekort, zelfs in het Engels zou ik nog zwaar moeten nadenken, dus een plaatje van het internet als voorbeeld. De eerste apotheker zat vol verbazing te kijken. De beste man had dit volgens mij nog nooit gezien. Enkel pleisters per stuk verpakt, kleintjes, grote en hele grote. Dus maar naar een apotheek in de straat voor het ziekenhuis. De halve straat daar is apotheek. Dat zijn ook de betere. Gezien de reactie van de eerste was ik niet erg optimistisch. Goed gezien. Bij meerdere geweest, niemand had dit. Volgende reis niet vergeten.

Op de avond voor de laatste overstroming, kon ik nog net door het water naar mijn stamtent. Ik was toen echter de enige gast van het hotel. Niet zo gek, gezien de weersverwachting. De avondportier was er vanwege de regen niet en de famile was nergens te bekennen. Dus niemand heeft gezien dat ik ben weggegaan. Gelukkig bedacht ik dit op tijd, laat ik maar vroeg teruggaan, voordat iedereen op één oor ligt. Dat had ik goed bedacht, toen ik terugkwam was het hek al dicht. Nu heb ik de Zalo, een soort Vietnamese WhatsApp, van de baas. Gebeld, de brave borst spreekt geen woord Engels, dus dat moet in het Vietnamees. Probleemloos, hij begreep mij direkt. Mijn Vietnamees gaat vooruit, of wellicht had hij gewoon goed geraden waarom ik belde. Ik hoefde in ieder geval niet buiten te slapen.

In het voorjaar heb ik verteld over een nieuwe brug. Toen was deze nog niet klaar. Dus maar eens kijken hoe het er nu mee staat. Ja, ik ben er overheen geweest. Een heel mooi kunstwerk, maar ik had over het midden van de brug kunnen wandelen, zo rustig. In het voorjaar vroeg ik mij al af waarom juist op die plek een nieuwe oversteek is gebouwd. Er zal nog heel wat infrastructuur bij moeten komen. Volgens een Vietnamese vriend is het geld op, zal dus nog wel even duren.

Vlakbij wel de mooiste koffiezaak van de stad gevonden. Alweer, ik vind telkens een mooiere. Geen luxe meubilair, maar het is daar of je in een tropisch bos bent. Bekijk de foto's maar.

Deze week nog naar een andere grote tent geweest, behoorlijk luxe ingericht, maar geen vergelijk. Zij gooien het over een andere boeg. Het was razend druk. Het was helemaal geen koffietijd, maar wel een hele batterij scooters voor de deur. Wat zou er aan de hand zijn? Mijn fiets ernaast en maar eens kijken. Winter Wonderland, klaar voor kerst. Ook hier, zie de foto, gemaakt op een zeldzaam rustig moment. Ik weet niet of ze überhaupt een koffie kochten, maar wel heel heel druk elkaar op de foto zetten. In de twee uur dat ik er heb gezeten, is er geen moment geweest dat er geen foto's zijn gemaakt. Ontelbare foto's. De nieuwe TikTok-hotspot. Ik heb er een matcha-thee met aardbeienijs geprobeerd, ieeee.

Na terugkomst in Nederland staat wederom een behandeling (injectie) bij de oogarts gepland. Ik begon echter alweer progressief slechter te zien, dus maar weer hier naar de oogarts. Probleemloos. Moest ik mij wel melden bij de zorverzekeraar, met de vraag of ik dit kan declareren. Mail gestuurd, reactie 'u moet de alarmcentrale bellen'. Weinig alarm, enkel een vraag, maar goed. Met mijn Vietnamese nummer geprobeerd. Dat lukte niet, zeker nog niet helemaal bekomen van de stormen. Ik had nog ergens een mailadres van de alarmcentrale. Dit maar geprobeerd. Reactie 'dank u voor uw mail, deze lezen wij niet'. Het toppunt. Dus er toen maar een duur gesprek aan gewaagd met mijn Nederlandse nummer. Ja, ik mag het declareren.

Ik heb natuurlijk een medicijn paspoort bij mij, maar daar heb ik niet zoveel aan, er staan enkel merknamen op, niet de werkzame stof. De oogarts vraagt mij, wat is dat? Schiet niet op zo. Iets om rekening mee te houden als je op reis gaat.

Het was leuk weer deze week. Ik kon dus weer naar de heetwaterpoel. Daar was de laatste weken natuurlijk niets van gekomen. Heerlijk, verslavend. Nu is het weer minder, gisteren vies gemiezer en de afgelopen nacht zware buien, nu is het droog en warm, maar volgens de verwachting wordt het de komende dagen eerder slechter dan beter. Ik heb onderhand wel genoeg regen gehad. Ik loop nog wel in de korte broek.