Drie keer in een week het huis schoonmaken.

Nog maar nauwelijks had ik vorige week mijn stukje op het net gezet of het begon alweer te hozen. Ook deze keer serieus, maandagochtend stonden de straten weer onder. Gelukkig was toen de ergste regen wel voorbij. Zondagavond had mijn stamtent alles alweer opgestapeld, maar ik kon nog wel een drankje krijgen.

De lokale vissers hebben de netten aan de kant gegooid en zijn nu dure taxi's. Ik heb de prijzen gehoord, het lijkt mij lucratiever dan vissen.

Zoals verteld, was ik vorige week noodgedwongen naar de 1e etage verhuisd. Op zich niet het ergste, maar wel doodsaai, zeker als ik weer noodgedwongen op mijn kamer moest blijven. Ik had enkel uitzicht op de overburen in het steegje. Ik kon niet eens zien hoe hoog het water nu weer staat. Dus toch maar besloten weer terug te verhuizen, stroom werkt weer, de lift ook en er is weer water. Deze keer maar zelf eerst de boel ingepakt voor ik hulp vroeg bij de verhuizing.

Als ik eenmaal weer geinstalleerd ben op de 6e, zie ik vanaf het balkon in de volgende straat een broodjesverkoper met karretje middenin het water, ik gelijk enthousiast naar beneden. Ik moest met de korte broek nog een eind opgetrokken waden, maar verse broodjes! had ik al een week niet gehad. Twee broodjes gebakken ei gekocht. Helaas was dat wel het enige hoogtepunt van de dag. Toen ik weer terugkwam in het hotel was inmiddels de stroom, en de lift dus ook, weer uitgevallen, 115 treden met mijn buit naar boven. In mijn enthousiasme was ik helemaal vergeten, dat de dochter van de baas beloofd had lunch voor mij te maken. Ik had de broodjes net op, toen zij voor de deur stond. Een vol blad, kon ik toch slecht weigeren. Had ze extra voor mij gemaakt en ook al die trappen opgezeuld. Ik heb mijn best gedaan, bijna alles op, maar ik stond toen wel op knappen.

Aan het eind van de middag begon het water voorzichtig te zakken en om middernacht had ik weer stroom. De lift heeft nog tot de volgende middag geduurd. Aan mijn conditie gewerkt.

Dinsdagochtend was op de meeste plekken hier in het centrum het water weg. Iedereen dus opnieuw aan de schoonmaak, de 3e keer in een week tijd. Dat gaat heel gelaten, je doet er toch niets tegen. Ik begrijp nu ook goed, waarom de mensen altijd tegels op vloer hebben en houten niet gestoffeerde meubels. Een paar zaken hier hadden, denk ik als luxe tintje, sofa's, die liggen nu allemaal bij het grof vuil.

Woensdag kon ik weer bij mijn vrienden eten. Ik mocht van hun niet zelf op de fiets, overal nog te veel modder, ik werd opgehaald met de scooter. Het was een knap eind omrijden, het was nog lang niet overal droog, of een modderpoel.

Rondom mijn hotel zijn de straten al wel redelijk schoon en opgeruimd, maar wat verderop zijn ze nog helemaal niet aan de beurt geweest. En ook de winkels zijn nog niet klaar. Ik zie nogal wat winkels die de handel op de stoep hebben uitgespreid om te drogen. Of zoals de kleermaker bij mij om de hoek. Eerst alles wassen en dan nog weer droog zien te krijgen. Een kleine supermarkt een eindje verderop heeft enorme schade, het personeel probeert nog te redden wat er te redden valt. Zijn al dagen bezig. Een grote supermarkt waar ik gisteren was, heeft vast geen natte voeten gehad, maar wel dagen zonder stroom gezeten. Dus alles uit de koeling bij het vuilnis. Kennelijk heeft de noodstroom, die ze daar vast en zeker hebben, niet gewerkt. Zag ik tot mijn verbazing meer. De hele stad in het donker, bijna nergens zag ik licht. Grote hotels, die zeker weten een generator hebben, zaten de vorige week ook in het donker. Hadden ze allemaal tijdig de gasten geevacueerd, hopelijk, of was nu iedereen vergeten branstof in te slaan? Enkel een heel luxe hotel vlakbij had licht.

Donderdagavond was het alweer spannend, de volgende storm was gearriveerd, weliswaar een paar honderd kilometer zuidelijker, maar voor Hue was toch weer zware regen voorspeld. Iedereen in angst en beven, het zal toch niet weer .....

Ik zat voor het naar bed gaan nog een tijdje op mijn balkon. En toen gingen de sluizen met enorm geweld open. Maximaal, dacht ik, maar 5 minuten later ging het nog harder en daarna nog harder en toen nog een stuk harder. Volgens mij zat er helemaal geen ruimte meer tussen de drupppels. Telkens als ik denk, ik heb het nu allemaal wel meegemaakt, wordt dat gelogenstraft. Ik hield mijn hart vast en met mij vast en zeker vele Vietnamezen. Maar na een half uur nam de regen af en volgens mij heeft het die nacht ook niet meer geregend. De volgende ochtend een klein wonder, geen spoor meer van de regen en een blauwe lucht.

Was het kwik deze week teruggezakt tot 23°, nu is het weer 29. Daar kan ik normaal prima tegen, nog wel warmer ook, maar nu niet. De luchtvochtigheid is natuurlijk nog enorm, elke inspanning is er één te veel. De badkamerspiegel is beslagen en niet omdat ik zojuist heb gedoucht.

Ps 50mm heet hier gematigde regenval. Las ik in een krant. Dat is in Nederland code geel zoniet rood.